સરદાર પટેલ

એમના વિશે ઘણું બધું વાચ્યું હતું. સૌપ્રથમ જાણકારી મળી સામાજિક વિજ્ઞાન (Social Science) ના પુસ્તક માંથી.બારડોલી સત્યાગ્રહ થી લઈને છેક 562 દેશી રાજ-રજવાડા ઓના એકાકી-કરણ સુધી ની વાત હતી. પણ એ વખતનું મારુ મન ફક્ત question paper માં લખવામાં આવતા જવાબ સુધી જ સિમિત રહેતું હતું.

ખરો પરચો તો ત્યારે થયો જ્યારે મે સરદાર પટેલ પર બનેલી movie જોઈ, જેમાં પરેશ રાવલ એ અભિનય કર્યો હતો. એ 3 કલાક ના પિક્ચર એ મને તેમના વિશે વિચાર કરવા પર મજબૂર બનાવ્યો. કોઈ વ્યક્તિ વિશે જાણકારી હોવી અને તેના જીવન ના વિવિધ પાસા પર વિચાર કરવો,એ આખી અલગ પ્રક્રિયા છે.ક્યારેક કોઈ ને convince કરી જોજો કે ભાઈ તારી જગ્યા દેજે ને વાપરવા માટે(હંમેશા), પઈ ખબર પડશે કે કેટલા વીશે સો થાય છે.તો આ મહારથી એ તો 562 main માથા અને એમના ચેલાઓ ને મનાવવા માટે ખબર નહીં કઈ જડીબુટ્ટી પાયી હતી.એમ નથી કહેતો કે મને ખબર જ નહતી પણ સાચું કહું છું કે મને અહોભાવ અને અદમ્ય ખેંચાણ એ પિક્ચર જોયા પછી જ જાગ્યું.

અને આમે,

પટેલ અને વાણિયો ભેગા થાય એટલે મોજ જ પડે ને. જેમકે વાણિયા છે ને discipline માં માનવા વાળા ને પટેલ એટલે થોડાક બોલ્ડ ને પ્રેક્ટિકલ.આમાં આપણ ને ફાયદો એ થયો કે ગાંધી એ public ને discipline ના કડવાં ઘૂંટડા પાયા, જે ભારત ની અમુક અંશે જડભરત પ્રજા માટે જરૂરી હતા ને પાછો પટેલનો practical મિજાજ તો ખરો. Management માં કોઇ નો પોકે એમને અને પાછા bargaining માં એમનો કોઈ પર્યાય નહીં. Ethics + Manipulation.વાત આમાં જ્ઞાતિવાદ ની નથી. મારા ઘણા પટેલ મિત્રો છે અને હંમેશા એમની પાસેથી શીખવા મળ્યું છે કે પથ્થર તોડી ને પણ પૈસો આવી શકે છે.

એ જૂના ભારત પાસેથી એજ તો શીખવા નું છે કે કોઈ પણ જાત ના social media વગર એવું તે કેવી social engineering ની છડી ફેરવી કે બધા ભેગા થયા.અહીં facebook પર event generate કરી ને 100 વાર share કરી ને પણ 1000 માણસ ભેગા કરતા આંખે પાણી આવે છે. વાત એ છે.

હવે મુદ્દા ની વાત આ માણસ એ ભારત ને એક રાખવા માટે રાત-દી એક કર્યા. હવે વારો આપણો છે. એમણે ગુજરાતમાં વાનગીઓની જેટલી વિવિધતા છે ને એટલી બધી સજાવી ને એમણે થાળીમાં પીરસી છે.સવાલ એ છે કે એને સંપી ને જમીએ છીએ કે નહીં?

હા, ભારતમાં તકલીફો છે અને હું તો કહું છું વધશે હજુ , પણ એ પટેલ ભાઈ નો મંત્ર નથી મૂકવા નો. જેવા છીએ એવા ભેગા સારા. એ માણસે બધા ને સાચવીને, પટાવી ને જોડે કરાવ્યા અને હવે દરેક બાબતે અમારો સમાજ ની – અમારી આની ના રંડી રોના કરતી public થી દુર રહો.અનામત મળે કે ના મળે તે વસ્તુ આપણા ભાઈચારા પર હાવી ના થવી જોઈએ.ઘર હોય તો બે વાસણ ખખડાવાના, એમા દર વખતે ઝંડા ના ફરકાવાય.

એમની પ્રતિમાથી પણ વિરાટ એમનું વ્યક્તિત્વ છે પણ જો મારા જેવા બુડથલ ને એ ખરો પરચો મોડે થી થયો. તો ભવિષ્ય ની પેઢીને એ સમયની પરિસ્થિતિ નું ખરુ અવલોકન મળી રહે તે જરૂરી છે.

This post is dedicated to all my Patel friends, who still believes in unity.

Tomorrow will be the festival of unity.

કાલે આપણે બધા ભેગા મળી ને જો ઉપર બેઠેલા સરદાર ની આંખો માં હર્ષ ના આંસુ ના લાવી શકીએ ને તો 562 રજવાડા ને ભેગા કરવાની એમની મહેનત ધૂળ-ધાણી થાશે.

Advertisements

The Plastic

ઈતિહાસ માં નથી જવું મારે કે કઈ રીતે શોધ થઈ ને કોણે શોધ્યું. કેમકે આ ચર્ચા અસ્થાને છે.

હવે મારે રોદણાં એ નથી રોવા કે હાય હાય આપડે ભેગા થઈ ને કેવો દાટ વાળ્યો છે ને એકસેટરા એક્સેટરા. હવે સમય છે કે શક્ય એટલા alternative અપનાવી એ કેમકે plastic ને સદંતર બંધ કરવું અશક્ય છે ટૂંકા ગાળામાં એટલે વપરાશ નો કાબૂ કદાચ આપણ ને બચાવવા માં મદદ કરે. તકલીફ એ છે જે વસ્તુ આપણા ભલા માટે બનાવવામાં આવી હતી એના ખોટા વપરાશ એ આપણી બોલે તો વાટ લગાવી છે.આમાં એવું જ થયું છે કે Good and Evil are the two side of coin, use wisely or it will be flip soon.

Plastic is not totally bad thing but the way we use and treat it, that’s the wrong thing.

હવે plastic ના વાપરવા ની વાત નથી પણ શક્ય હોય એટલો પ્રયત્ન આવકાર્ય છે. જેમકે બહારથી ભાજી-પાંઊ લાવતી વખતે સ્ટીલ નો ડબ્બો લઈ જવાય, હા એ સાચું કે લોકો તમને તામ્ર યુગ માં થી આવ્યા હોય એ રીતે judge કરશે કેમકે મને અનુભવ છે. આ વાત ને આપણ ગર્વ થી લઈ ને લાઈન માં ઊભા રહેવું,કોણ જાણે કે આપણ ને જોઈ ને કોક નું મન બદલાઈ જાય અને તે પણ સુધરે.

Plastic પર Ban મૂકવા થી કાંઈ નો વળે કેમકે આ પ્રજા છે તમે એમને Alternative નહીં આપો ને ત્યાં લગી નરેન્દ્ર મોદી ને જ વોટ આપશે અને સ્વાભાવિક છે કે plastic ભલે પર્યાવરણ માટે હાનિકારક હોય તો પણ public વાપરશે જ ને કેમકે બધા દિમાગને કસરત આપી ને વિચારવા માં પાવરધા હોત તો કોંગ્રેસ 60 વર્ષ ના રહી હોત. તેથી જાગૃતિ કેળવવી જોઈએ પણ અસર ત્યારે આવે જ્યારે એનો વિકલ્પ available હોય આપણી વચ્ચે.

Don’t worry ખાલી ભાષણ નહીં આપુ તમને કેમકે અમુક તમુક ઉપાયો છે મારી પાસે પણ એ યુવાનો પાસે થી participation ની અપેક્ષા રાખે છે. હવે એક સવાલ પૂછી રહ્યો છું સાચો જવાબ તમારી જાત ને આપજો.

તમે બહાર ખરીદી કરવા જતા કાપડ ની થેલી લઈ જતા શરમ આવે છે ?

અને જો જવાબ હા હોય તો obviously તમે સાચા જ છો ને યાર કોઈ છોકરી જોઈ જાય તો ઈજ્જત નો ફાલુદો થઈ જાય.😂

અને આપણી કાપડ ની થેલીઓ અથવાતો ઝભલું સાલું બદલાતુ જ નથી જે આપણા દાદા વાપરતા હતાં એજ આપણે વાપરી એ છીએ કોઈ જ ફરક નથી એટલે લોકો ની સામે દેશી બલૂન ના લાગીએ એટલે લઈ જતા શરમાઈ એ છીએ.😉

અને public નો વાંક કેમ નીકળે કેમકે આ તો આપણા લોહીમાં છે ને કે અપના કામ બનતા ભાડ મે જાય my beloved mother earth.

અને વાંક મારા જેવા નઘરોળ Engineer નો પણ છે કે એ ખાઈ પી ને આડો ને ઊભો ફાટે છે પણ એ જોવા ની તસ્દી બહુ મોડી લીધી કે public ને plastic કેમ ગમે છે ? મારા જેવા engineer પર જ થૂં છે જે જોવે છે બધું જાણે છે બધું પણ કરી કાઈ નથી શકતો.

અને Plastic કેમ ના વાપરે યાર તમે ફાયદા તો જોવો કે easily pocket માં આવી જાય means easy to carry અને પાછું water proof. હવે યાર કાપડ ની થેલી લઈ ને બાઈક પર જતા એને પકડવાની મથામણ એ કડા કૂટીયું કામ છે. એના કરતાં લો plastic ની bag અને નાખો ખિસ્સામાં યાર કેમ વગલ ફોગટ ની લમણા કૂટ કરવાની…..

પણ હવે ઉકેલ આવશે અને દરેક યુવાન ખરીદી કરવા જતાં ઝભલું માગશે અને નાનમ નહીં અનુભવે એ પ્રણ છે મારું….

મને ભાન મોડું થયું એ બાબતે મારો ખુલાસો એમ છે કે નોકરી મળવા ની લાહ્યમાં હુ Engineer છું એ ભૂલી ગયો કેમકે દુનિયામાં ના Natural Resources ને વાપરી ને એને નવો ઓપ આપનારા અમે વિશ્વકર્મા ના successors છીએ એટલે અપેક્ષા અમારા થી જ હોય અને હું એ જવાબદારી નું સભાન અવસ્થા થી હમેશા પાલન કરે.

For your Information-

અમદાવાદ માં પીરાણા ડમ્પ સાઈટ છે જેમાં એક કચરા નો મોટો પહાડ છે આશરે 30 to 35 meters ની height છે અને આપણી આશરે 50 વર્ષ ની મુર્ખામી નુ પરિણામ છે અને અમદાવાદ મ્યુનિસિપલ કોઓપરેશન એ ગર્વ થી લખ્યું છે કે એના segregation માટે 700 કરોડ રૂપિયા જોઈએ નહીં તો ભાડ મે જાય સબ.

પાખંડ

यहांं दम इन्सानों का नहीं पर सपनों का घूंटा जाता है और फिर नसीहत दि जाती है कि आर्यभट्ट ने शून्य कि खोज कि…..😐😐
क्योंकि उन्हें किसी ने पूछा नहीं था कि बेटा महीने मे कितना कमा लेते हो। 😂😂
#कटाक्ष
😉

હવે આગળ શું કરશું ?

જરાક કન્ફ્યુઝિંગ છે,નહી ?

કહેતે હૈ કિ ઝિંદગી જીને કા મઝા તબ આતા હૈ જબ હમ બંધ બાઝી પે દાવ લગાતે હૈ.

ખરી મજા ત્યારે આવે જ્યારે ઉચ્ચ શિક્ષણ લીધા પછી તથા highly intellectual સાઉન્ડ કરવા છતાંય એક goal નક્કી ના કરી શકીએ ત્યારે દુઃખ થાય છે.

વાંક મારો જ છે કેમકે નિર્ણય લેવામાં ગભરાઈ જઉ છું. કારણ કે હંમેશા સફળતા મેળવવા ની લાહ્યમાં નિષ્ફળતા મળશે તો એનો વિચાર જ ગભરામણ કરાવે છે. એક સમય હતો જ્યારે ખૂબ જ કાંઈ કરી ને બતાવવા ની તાલાવેલી હતી પણ મે ક્યારેય મારી જાત ને નહીં પણ બીજા બધા ને બતાવી દેવા માટે કર્યું હતું.

Specially towards my Crush 😂😂

Because whatever I do, I had only one thought in my mind what she would think? 😉 Diploma માં crush ને મારી ઔકાત બતાવી દેવા માટે IIT-Bombay ની કોમ્પિટિશન જીત્યો હતો… ઔર વો crush હી ક્યાં જો ઔકાત કે બહાર ના હો.🙌

But time goes on,હવે તકલીફ એ થઈ છે કે મારે મારા માટે કાંઈક કરવું છે તો થઈ નથી શકતું કેમ કે show-off કરું તોય કોની સામે કરુ એ વિચાર આવે છે.

અત્યારે મગજ હિલોળા લે છે મસ્ત મજા ના અને હું ખુદ મારી જાત પર હસું છુ કે ક્યાં સે ક્યાં હો ગયા…..😂

Education system, Parents , Teachers and Society આ બધાં માં ક્યાંક ખામીઓ હશે પણ મને વાંક મારા પોતાનો જ લાગે છે કેમકે પરિસ્થિતિમાં દોષારોપણ કરવા કરતા હું કામ નથી કરતો જેથી પરિસ્થિતિ માં બદલાવ આવે. સાચું કહું તો હું મારી જાત સુધારવા નો પ્રયત્ન નથી કરતો એટલે જ પાછળ પડું છું અને As usual મારી આજુબાજુની વસ્તુઓ ને ખંખોડતો ફરી રહ્યો છુ.

કેમકે જો કોઈ વ્યક્તિ જે તમને ગમે છે અને એના માટે તમે કાંઈ પણ કરવા તૈયાર હોવ અંને ફક્ત એ તમારી પાસે આવી ને ખભા ઉપર હાથ મૂકી ને કહે ને કે તુ તારે આગળ વધવા લાગ બીજું બધું જોઇએ પછી. તો તો પછી પેલો ગોળી ની જેમ છૂટશે અને સફળ થાય કે નહીં પણ જે કરશેએ આત્મવિશ્વાસ થી કરશે……(આ લાઈન જો તમારો crush બોલી જાય તો effect બમણી થાશે એની guarantee…😂)

આ કોઈ ધર્મ ઉપદેશ નથી just વાત છે મારા મન ની.

80 % લાવીશ ને તો…..

IF YOU SCORE 80%

ગઈકાલે રાતે ફ્રીઝલેન્ડ માં ગયો હતો. એક પનીર વ્રેપ(wrap) નો ઓર્ડર આપ્યો અને બેઠો ત્યાં રાહ જોતો. આશરે રાત ના સાડા દસ થયા હતા. એક ફેમિલી બેઠું હતુ.મમ્મી પપ્પા અને બાર કાતો તેર વર્ષ નો દિકરો હતો. આમ તો કોઈ ની અંગત વાતો સાંભળવા ની કુટેવ નથી. પણ જોકે હું નજીક બેઠો હતો એટલે પિતા અને પુત્ર નો સંવાદ કાને પડ્યો.

તેમનુ કહેવુ હતુ કે આ વખતે તુ 80 % લાવે ને તો તને આ વસ્તુ લાવી આપે…..

હવે તમે બધા કહેશો કે બરાબર તો છે આ વાત કે, માર્ક લાવે તો જ reward મળે ને.જરાક વિચાર કરો આપણે છોકરા ને સ્પર્ધા મા ઉતારી દઈએ છીએ. પરંતુ આપણે તેને તેની જાત સાથે સ્પર્ધા કરવા કરતા ક્લાસ માં જેનો ફર્સ્ટ નંબર આવે એની સાથે race કરાવી એ છીએ.

આની byproduct સ્વરૂપે બાળક એ વસ્તુ માણવા ની જગ્યાએ એને પ્રથમ આવવા માટેનુ સાધન સમજી લે છે. પછી ભલે એ ભણવાનું હોય કે રમવાનું તેની મજા નથી લેતો અને જ્ઞાન ની જગ્યાએ માહિતી પ્રદ શૈલીને જ્ઞાન સમજે છે.

આ કમ્પેરીઝન અને સ્પર્ધા નું વાતાવરણ એ બહાર આવી ને એના professional area માં સરમુખત્યાર કરે છે. અને બીજું કોઈ સારું કામ કરે તેમાં થી શીખવા ની જગ્યાએ તેને પાછો કેમનો પાડવો તેમાં જ રચ્યો પચ્યો રહે છે.આ ટાંટિયા ખેચ અને બીજા ની લીટી ભૂંસી દેવા ની વાત ભારત માં જોવા મળશે.

આપણે બાળકો ને કોઈ એની ઉંમર ના બાળકો સારું કામ કરે તો એને તેની સાથે દોસ્તી કરવા માટે encourage કરો નહીં કે આપણા બાળક ના મન માં બીજા બાળકો પ્રત્યે ઈર્ષ્યા પેદા કરો…..

આની effect બહાર કેવી આવે છે તેને સમજવા નો પ્રયત્ન કરો…

જેમકે એક workplace માં આપણો કલીગ સારૂ કામ કરે તે જોઈ ને તમને insecurity feel થાય તેની પાસેથી શીખવા ની બદલે ,તો આ વસ્તુ આપણે ને નહીં પણ આખા દેશ ને પાછળ લઈ આવે છે.ત્યારબાદ આપણે તેને પાછો પાડવા માટે યેનકેન પ્રકારની યુક્તિ લડાવ્યા કરીએ અને રાજકારણ રમીએ તેનાથી ખોટી વસ્તુ બીજી કાઈ નથી. અહીં ના work culture ને કારણે મે ઘણા લોકો ને વિદેશ માં સ્થાયી થતા જોયા છે. મને જાત અનુભવ છે કે જ્યારે પણ કોઈ કામ ને નવી અથવા અલગ રીતે કરવા નો પ્રયત્ન કર્યો છે. ત્યારે સાથ આપવા નુ તો બાજુ માં રહ્યું પણ પગ ખેચવા આખું ગામ આવે છે.

અને હું પણ ધણા સમય સુધી આ વસ્તુ થી જકડાઈ ને રહ્યો હતો પણ પછી some how વાત સમજી અને પછી સમજાયું કે ખોટા રસ્તે ચાલ્યો અને ત્યારબાદ હું પોતે બીજા ની ટેલેન્ટ ને દિલ થી આદર આપતા શીખ્યો .

આપણે ભવિષ્ય ની પેઢી ને teamwork ના પાઠ ભણવા ના છે. અંદરોઅંદર ની સ્પર્ધા થી insecurity feel નથી કરાવવા ની. આમાં ને આમા ભૂતકાળમાં રાજા રજવાડા માં સંપ ન હતો. ધર્મ પાછો એક છતાં એ વિખૂટા હતા. જે એક નાલેશી ભરી વાત છે.

અને ભૂતકાળ ની વાત આપણે તારીખયું યાદ રાખવા માટે નથી વાગોળતા પણ એ ભૂલો ભવિષ્ય માં ન થાય તે માટે યાદ રાખી એ છીએ.અહીં કોઈ વ્યક્તિ ethics and moral ને લઈ ને ચાલે તો એનો પગ તૂટી જતા વાર નથી લાગતી. અહીં ક્લાસરૂમ માં થી supervisor બહાર નીકળે ત્યારે કાચિંંડા ની જેમ રંગ બદલતી પ્રજા છે. આમાં ethics ની વાતો પથ્થર પર પાણી છે.

This article has been taken from Anviksiki WordPress, which is my personal blog.

Change will be there but it must start form individual attitude.

સાહિત્ય

ખબર નથી કે આ નામ કોણે પાડ્યું છે પણ જો મનુષ્ય એ ભાષા નો વિકાસ ના કર્યો હોત તો ખબર નહીં આજે માનવજાત આ મુકામ એ પહોંચી હોત કે નહીં….

મારા માટે તો આણે મારી Girlfriend ની ગરજ સારી છે.કેમકે ગુજરાતી સાહિત્ય અને ભાષા એ મારે માટે અતુલ્ય છે.મારા ઘડતર નો પાયો છે આતો.

મનુષ્ય જ્યારે સમજણો થયો ત્યારે ઈશારા થી માહિતી નુ આદાનપ્રદાન કરતો રહ્યો અને જ્યારે વાત આગળ ની પેઢી ઓ માટે ની આવી તો ચિત્ર લિપિ તરફ વળ્યો અને ત્યારે જ શબ્દ લિપિ ના પાયા નંખાઈ ગયાં. આપણા વિચારો જે મનુષ્ય ની સાથે આવેલી એક અદભૂત સંરચના છે તેને વ્યક્ત કરવા માટે જ ચોસઠ કળા નો વિકાસ થયો અને માનવ જીવન માં વળાતી ગઇ. વિચારો નુ આદાનપ્રદાન દ્રશ્ય-શ્રાવ્ય માધ્યમ દ્વારા વ્યવસ્થિત રીતે થાય છે અને સાહિત્ય એ આના માટે બહુ મોટો રોલ ભજવ્યો છે.

ભાષા ની definition શું હોય?

એક એવી લાગણી જેની રચના એક છે પણ અભિગમ અલગ છે…..

હિંચકો-ઝૂલો

આ માર માટે શબ્દો થી ઊપર છે.કેમકે બીજુ કોઈ સાંભળે કે નહીં પણ મારો હિંચકો મારી વાત સાંભળી જ લે છે. મને લગાવ વધુ છે કેમકે આ હિંચકો મને દાદા તરફ થી વારસા માં મળ્યો છે અને મે લીધા હોય એવા મહત્વ ના નિર્ણય નો સાક્ષી રહેલો છે અને પાછો ત્રણ પેઢી થી વફાદાર છે

હિંચકો જાણે મારા મને સમય ને રોકી રાખવા નુ યંત્ર છે કેમકે વર્તુળ ની જેમ જ આ infinite છે જેનો અંત નથી અને આરંભ નથી. જ્યારે પણ હિંચકે ઝૂમી એ ત્યારે એક સમય નુ ચક્ર એક જ લૂપ માં ફરી વળ્યું હોય મન ના વિચારો નુ આવગમન ઊભુ રહી જાય અને દુનિયા થંભી ગઇ અને આપણે ઝૂમી રહ્યા છીએ આ મજા છે ઝૂમવા ની.

કેમકે હિંચકા ની ગતિ મને કહે છે કે જીવન માં ક્યારેક તો તમે જ્યાં થી શરૂઆત કરી હશે ત્યાં આવી ને ઊભા રહેશો અને આના સિવાય પણ મને તેની એક વાત ગમે છે કે પ્રયત્ન કર્યો તો થોડી વાર જ ચાલુ રહેશે અવિરત ગતિ શક્ય નથી એક વાર ના પ્રયત્ન થી.આ મારા દિલ ની નજીક છે એટલે આ તો મારી લાગણી નો પ્રકાર જ હિંચકો છે જે મારા ઉદ્વેગ, ઉન્માદ, પ્રેમ, ગુસ્સો જેવી દરેક લાગણીઓ ને શરૂઆત માં તેની ગતિ જેવી તીવ્રતા અને પછી ધીમે ધીમે શાંતિ તરફ લઈ જાય છે.

જેને રોજ સાંજે હિંચકા પર ની ચા પીવા માટે મળે તેને જીવતે મોક્ષ છે.

સંબંધોની પારાશિશી 

સંબંધ એ ખૂબ જ મજા નો શબ્દ છે કેમકે આ એક જ એવો શબ્દ છે જે છેતરી પણ જાય છે અને આપણા માટે જીવ પણ આપી દે છે.

મને આમ તો મારી આજુબાજુ ચાલતી વસ્તુઓ પર વિચાર કરવાનો શોખ છે.આમે ગર્લફ્રેંડ ના હોય એટલે નવરા બેઠા આજ બધું કામ થાય.મને સમાજ ની વાતો વિરોધાભાસી લાગે છે એટલે કટાક્ષ કરી લઇ એ છીએ એનો મતલબ એમ નથી કે વિકૃત આનંદ લઉ પણ બધા સમજતા થાય અને વિચારો રજૂ કરવામાં કોઇ પાપ નથી.

પતિ-પત્ની, માં-બાપ,વેવાઈ-વરોઠ,પિતા-પુત્ર, દોસ્તી, ભાઈ-બહેન.

ઘણા બધા પ્રકારના હોય છે.ક્યાંક સ્વાર્થની સીડીમાં અને ક્યાક નિસ્વાર્થ રૂપ ઝરણા માં સંબંધ ચઢાવ ઊતરાવ અથવા તો વહેતો રહે છે યાર પણ ખબર નહીં કેમ માં અને બાળકો વચ્ચેનો સંબંધ એકબીજા વગર શક્ય નથી તેમ છતાં પણ કેમ મોટા થયા બાદ સંબંધો માં ઓટ કેમ આવે છે.

મારે મને આનો ટોપલો અપેક્ષા પર ઢોળી શકાય કેમકે જ્યારે સંબંધ સહજ અને સહજતા ને મૂકી ને અપેક્ષા અને અપેક્ષિતતા ઓનુ આવરણ ઓઢી બેસે ત્યારે મૂળીયા હલતા વાર નથી લાગતી અને ક્યારેક એકબીજા ના જીવન માં કરાતી વધુ પડતી દરમ્યાનગીરી આપણ ને ભારે નુકસાન કરે છે.થોડો સમય આઘા રહોતો સામે ચાલી ને ઉણપ અનુભવી શકાય છે.

 આ બધું મને આડંબર જ લાગે છે જાણે કે મ હું કોઈ નગ્નતા ના ચશ્માં પહેરી ને ન ફરતો હોઉં એમ.કેમકે આપણે કેમ એકબીજા સાથે આવી રીતે વર્તણૂક કરીએ છીએ? કેમ લગ્ન જરૂરી છે ? કેમ ક્યારેક કોઈ ની ઊપસ્થિત અકળામણ અને અનુપસ્થિતી એની યાદ અપાવે છે.

આવુ બધુ કેમ છે…..

અને હા એવું નથી કે આ પેઢી કાચી છે સંબંધ રાખવા માં અને આનો મતલબ એ પણ નથી કે આવનાર સમય માં આખી દુનિયા ખરાબ સ્વાર્થ માટે જ પ્રેમ કરશે.દરેક યુગ પોતાની સાથે સારી ને નઠારી વસ્તુઓ લઈ ને આવે છે ફરક એટલો કે આપણે શું સ્વીકાર કરીએ છીએ.